Let op, je gebruikt waarschijnlijk een verouderde browser!
Wij raden je daarom sterk aan te updaten naar een nieuwere browser.
Arrow top

MYANMAR, DE GOUDEN KROON VAN AZIE

Reizen door Myanmar is ongetwijfeld teruggaan in de tijd. Een tijd die anders loopt. Voor een lange periode sloot het land haar grenzen voor buitenlanders en slechts met mondjesmaat kwam hierin verandering. Sommige landsdelen werden nog niet zo lang geleden opengesteld voor bezoekers, maar veel verschil is nog niet merkbaar. Als laatste land van Zuidoost-Azië toont het, met recht en rede, schoorvoetend haar trots. Myanmar is zo verrukkelijk anders. Alles verwijst naar de verfijning van het rijk historische erfgoed dat dit volk met zich meedraagt. Mannen lopen veelal in hun traditionele ‘longy’s’, terwijl vrouwen hun gelaat opsmukken met thanaka-pasta. Gouden tempels schitteren in een land, waar Boeddha alomtegenwoordig is. Archeologische ruïnesteden imponeren door hun omvang en rijkdom aan kunstschatten. Door de meer dan honderd verschillende etnische groepen, treft men hier een schatkamer van culturele verscheidenheid aan. Birmanen zijn een lieflijk en oprecht vriendelijk volk, dat zich beweegt in een broos evenwicht van hoop en volharding. Elke bezoeker zal een spontane vriendelijkheid ervaren, want de Birmaan vraagt naar contact met buitenlanders. Hier is men als toerist nog welkom en ontvouwt zich tegelijk een land dat aan originaliteit nog niet veel heeft ingeboet. Een bezoek aan dit teer, openbloeiend juweel met anderdananders is dan ook een kennismaking met één van de laatste landen van Zuidoost-Azië, waar de invloed van de westerse beschaving nog haast geen stempel heeft gedrukt op de dagelijkse samenleving.

shutterstock_77304196_(Large)

Een religieuze mengelmoes

Er is geen land ter wereld waar het boeddhisme zodanig beleefd wordt als Birma. Over heel het land liggen meer dan 50.000 kloosters verspreid die allen meer dan een half miljoen monikken bevatten. Elke morgen zie je deze mannen in hun safraan-kleurige pij door de straten wandelen met hun aalmoespotten gevuld met eten dat ze van de gelovigen krijgen. Mensen branden wierrook voor de boeddhabeelden, geven ze een ritueel blad of kleven er bladgoud op. Altijd hoor je wel het zacht gerinkel van de belletjes die de sfeer opvrolijken. Naast het boeddhisme is ook de nat-cultuur zeer belangrijk. Deze niet noodzakelijk slechte geesten vinden hun onderkomen op Mount Popa, een uitgedoofde vulkaankegel niet ver van Bagan. Om de nats gunstig te stemmen, brengt men offers van wierrook, fruit, geld en bloemen. Met de komst van de Westerlingen deed ook het christendom zijn intrede. De meer dan 2 miljoen christenen zijn hoofdzakelijk protestanten en je vindt ze vooral bij de ethnische minderheden in de bergen. De Rohingya’s, een moslim-minderheid vind je dan weer terug in de Arakanen staat in het westen van het land.

shutterstock_153016385_(Large)

Pagoden, tempels, kloosters en stupa's

Birma is het land van de pagoden. De bouwkunst is gedurende het grootste deel van de geschiedenis religieus geinspireerd en daarom vinden we er ook zoveel van terug. In de droge vlakte van Bagan liggen de mooiste ruines van tempels waarvan sommigen meer dan 1000 jaar oud zijn. De mythologische Shwedagon Pagode in Yangon werd door Rudyard Kipling met rede een gouden mysterie genoemd. In Bagan begeven we ons op blote voeten door duistere gangen voorzien van eeuwen-oude muurschilderingen totdat we plots voor een kolosaal boeddhabeeld staan dat ons recht in de ogen kijkt. Vanaf de 14de eeuw ontwikkelde zich de specifieke Birmaanse boeddhastijl waarbij de vingers en tenen van de Boeddha even lang zijn en de oorlellen tot op de schouders hangen. Buiten het tempeldomein kom je wel eens een nieuwsgierige novice tegen en vind je de souvenirstalletjes met hun alomtegenwoordige windbelletjes.

shutterstock_186405323

Mannen in rokken & vrouwen met Thanaka make-up en sigaren

Wat is er meer birmaans dan de longyi, thanaka pasta of de cheroot? Birma is het enige land van Zuid-Oost Azie waar de meerderheid van de mannen de tradiotionele wikkeldoek of longyi draagt. De longyi is een uiterst praktisch kledingstuk en wordt vergeleken met de Indonesische sarong. Mannen die zich wat chiquer willen kleden, dragen boven de longyi een blouse of eingyi en daaroverheen een jasje met een ronde kraag.

De lightgele of gouden kleurige verfstof die vrouwen en jonge meisjes op hun gezicht aanbrengen heet thanaka. Deze traditionele make-up wordt gemaakt van de bast van de thanaka-boom, een boomsoort die lijkt op onze acacia. Thanaka beschermt de huid, voorkomt uitdroging en zorgt voor verkoeling. Daarnaast doet het de huid lichter lijken en dat is net het schoonheidsideaal van de Birmaanse vrouw.

Het roken van de cheroot, de traditionele Birmaanse sigaar is een oude gewoonte die ver terug gaat in de tijd. Het groene, gedroogde dekblad komt van de cordia-plant. De inhoud hangt af van de smaak en is meestal een mengsel van tabak, gedroogd hout en het zoete merg van de tamrindeboom. Als filter gebruikt men een maisblad. De cheroots worden gemaakt in kleine, dikwijls familiale ateliers. De beste cheroots worden gemaakt in de omgeving van het Inle-meer in de Shan staat.

Carine_Tondeur_vrouw_met_cheroot_bij_de_Shwedagon_in_Bagan_(1)_(Large)

Etnische minoriteiten

De bevolkingsgroepen van Myanmar zijn zeer talrijk en divers. De Kayah-staat, met hoofdstad Loikaw, werd vroeger Karenni-staat genoemd, naar de voornaamste bevolkingsgroep, ook bekend als Red Karen of Kayah. Daarbuiten zijn er in deze staat zeker nog 7 tot 10 verschillende bevolkingsgroepen te ontwaren die tot op heden deze staat bevolken zoals de Padoung. Toch hebben de politieke machthebbers hun leven de afgelopen decennia niet gemakkelijk gemaakt en velen onder hen zijn dan ook gevlucht naar de Thaise grens waar ze worden ondergebracht in vluchtelingenkampen.

Ook de Shan-staat draagt een lange geschiedenis met zich mee die ver buiten de huidige grenzen reikt. Niet alleen het Shan-volk was hier thuis maar tal van andere minderheden bevolkten het bergachtige gebied dat grenst aan het huidige China, Laos en Thailand. Het Inle-meer, een van de grootste toeristische trekpleisters van Birma, is de heimat van de Intha of “zonen van het meer”. Het leven van deze “beenroeiers” is nauw verbonden met het water. Ze bouwen hun paalwoningen en pagodes op het water en verbouwen hun groenten op de drijvende tuinen, die gevormd zijn door waterhyacinten. In de minder toeristische regio rond Kyaing Tong, gelegen in een groots keteldal omringd door groene bergketens, behoort 80% van de bevolking tot de Khun Shan. Wandelingen in de omliggende heuvels leiden naar de dorpen van andere etnische minderheden, oa. de zwartgeklede Lahu, de Ann met hun zwarte tanden, de Akha met hun speciale hoofddeksels, de Akhu waar de oudere vrouwen pijp roken, en vooral de zilver Palaung met hun rijkelijke, zilveren armbanden. 

Carine_Tondeur_vrouw_met_cheroot_bij_de_Shwedagon_in_Bagan_(4)_(Large)